චූටි දුව

Archive for December 2009

අපේ ගෙදරට උඩ ගෙදර පොඩි ලමයි තුන්දෙනෙක් ඉන්නව, පුතාල දෙන්නයි එක දුවකුයි ,දුව තමයි බාලයා, එයා තමයි අපේ ගෙදර නිතරම එන්නෙ දුවත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න. දුවට වඩා අවුරුදු දෙකක් විතර වැඩිමල්. දවසක් ඒ ගෙදරින් හොද බජව්වක් ඇහෙනව, බයිල සින්දු තමයි කියන්නෙ තුන්දෙනා එකතු වෙලා, ටිකකින් අමුතුම, අලුත් බයිලාවක් ඇහෙන්න පටන් ගත්ත. අපිටයි ඒ ගෙදර අයටයි පුදුමයි කවදාවත් අහල නෑනෙ එහෙම බයිලාවක්, හොද තාලෙට කියනව මේසයකටයි, ටින් එකකටයි තට්ටු කරන ගමන්. මෙන්න බයිලාව “තිබ්බ නේද මේසෙ උඩින් වැනිල කුප්පිය” ඊට පස්සෙ මේක විතරයි දිගටම කියන්න්නෙ.

පස්සෙ අපි හොයල බැලුව මේක සිදුඋන විදිය, අපේ දුවට ගෙනෙල්ල දෙන කවි තියෙන පොත් අපි එයාට ඇහෙන්න කියවනව, කිහිප වාරයක් කියවනකොට ඒව එයාට කටපාඩම් වෙනව, ඊට පස්සෙ දුව ඒ කවි වලට එයාගෙ වචන දාල කවි වගේ ඒව හදනව, ඉතින් අපි ඒව බොහොම ආදරයෙන අගය කරනව, දුව  කවියක්  හැදුවාම  දුවගෙ සීයා ඒවා දිනයත් එක්කම පොතක ලියල තියාගන්නව.

මේ කවි වලට දුව වචන හොයා ගන්නෙ එයා සෙල්ලම් කරන්න ගන්න, වට පිට දකින්න තියෙන දේවල් අනුව. කේක්, අයිස්ක්‍රීම් හදන්න ගෙනාපු ඉවරඋන වැනිල කුප්පියක් තමයි මේ දවස් වල ප්‍රධානම සෙල්ල්ම් බඩුව, ඉතින් මේකෙ වතුර පුරවල ඒකෙන් තමයි බෝනික්කන්ට වතුර, බෙහෙත් වගේ දේවල් දෙන්නෙ, අනිත් වෙලාවට මේසයක් උඩ තමයි තියල තියෙන්නෙ. තාත්ත කිව්ව දුව ඔය වගේ එකක් කිව්ව කෝකටත් ලියපු පොත බලමු කියල, බලනකොට මේක ලියල තියෙනව පොතේ, ඒක කියල තියෙන්නෙ උඩ ගෙදර දුවත් අපේ ගෙදර ඉන්න වෙලාවක, මේක ඒ දුවටත් මතක තිබිල සින්දු කියන වෙලාවට අයියලට කියල තමයි බයිලාව හදල තියෙන්නෙ.

කොහොම කොහොම හරි දුව ගීත රචිකාවියක් උනා. ඊලගට දුව හදපු කවි කතා ටිකක් ලියන්න තමයි හිතාගෙන ඉන්නෙ, හැබැයි ගොඩක් කවි වල තියෙන්නෙ එක පේලියයි.

Advertisements

දුව දැන් සෙල්ලම් ගෙවල් දානව උඩ ගෙදර ඉන්න දුවත් එක්ක එකතු වෙලා. මේකට උදව් කරන්න මම මේ දවස් වල පොඩි කූඩාරමක් හොයනව තාම හම්බ උනේ නෑ ගන්න, දන්න කවුරුහරි ඉන්නවනම් කියන්න, ලොකු උදව්වක්. මම දැකල තියෙනව ඉස්සර දවස් වල හැව්ලොක් පාක් හරියෙ පාර අයිනෙ තියාගෙන විකුණනව මේ දවස්වලනම් තිබුනෙ නෑ. මේ සෙල්ලමට බෝනික්කන් හතර පස් දෙනෙක් ඕන. මේ අයට නමුත් දාල තියෙන්නෙ ආච්චි එක්ක එකතු වෙලා, “පින්කි” “රෝසි” මේ අතරින් කීපදෙනෙක්. සෙල්ලමට වැටුනම කිසි දෙයක් මතක නෑ, හැබැයි බත් ටිකක් කවාගන්න පුළුවන් දෙන්නටම එකට කන්න දුන්නම. ඒත් ඉතින් දවල්ට කෑවොත් රෑට නෑ ඒ වගේ තමයි. දුවට දැන් අවුරුදු තුනකටත් ලගයිනෙ, කාලය ගෙවිල යනව තේරුනේ නෑ.

ලගදි දවසක් දුව රෑට බත් කෑවෙ නෑ, බත් එපා කියල බිස්කට් ඉල්ලුවා මම ක්‍රීම්ක්‍රැකර් එකක් දීල වඩාගත්ත, මම අහන්න හැදුවෙ දුවගෙන් ඇයි බත් කන්න කැමති නැත්තෙ කියල, දුවට මේක දැනගන්න ඇති, මම දුවට කිව්ව තාත්ත පොඩි වැඩක් අහන්න හදන්නෙලෞත්තරයක් දෙනවද කියල, දුව එකපාරටම අතේ තිබුන බිස්කට් කෑල්ල මගේ කටට දාල කියනව කටේ කෑම තියාගෙන කතාකරන්න හොදනෑලු, ඒක නිසා පස්සෙ අහන්න කියල ම්ගේ අතින් බැහැල අම්ම ලගට ගියා. මොනව කරන්නද මම දුවගෙ කපටිකමට අහුවෙලා පැත්තකට වෙලා හිටිය. හැම තාත්තලටම මෙහෙම වෙනව ඇති, මට විතරක් නෙමේ මම හිතන්නෙ.

ලගදි දවසක උදේ මම දුව කරේ තියාගෙන මිදුලෙ ඇවිදිමින් හිටිය, මිදුල කිව්වට කන්ද තමයි, රෑ වැහැල පොලොව හොදට තෙමිල තිබුනෙ, ම ඒ ගැන එච්චර සැලකිලිමත් උනේ නෑ. ඒත් එකපාරටම පොඩි පල්ලමකට මමයි දුවයි ලිස්සල වැටුන, කෙලින්ම මගේ පිටිපස්ස පැත්ත තමයි බිම වැදුනෙ, මට කථා කරගන්න බැරිව විනාඩි පහක් විතර එහෙමම හිටිය, වාසනාවට දුවට කිසිම තුවාලයක් උනේ නෑ. කොහොම හරි මම බිරිදට කෑගැහුව දුවව ගන්න කියල, එතකොට තමයි දුවට තේරුනේ මට නැගිටින්න අමාරුයි කියල, ඒ පාර දුව හයියෙන් අඩන්න ගත්ත තාත්ත නැගිටින්න කියල. මට නැගිට ගන්න බෑ වැදුනු පාරට. බිරිද දුවගෙන ඇවිත් දුවව අරගෙන විනාඩි ගණනක් ගියාට පස්සෙ තමයි මට නැගිට ගන්න පුළුවන් උනේ, තාමත් කොන්ද රිදෙනව, මේ සිදුවීමනම් මට අමතක වෙන්නෙ නෑ මොකද දුව මාත් එක්ක ඉන්නකොට වැටුනමයි මේ. මීට පස්සෙනම් දුවත් එක්ක අවදානම් ස්ථානවල ඇවිදින්න යන්නෙ නෑ කියල හිතාගත්ත.